Dutch Chaser

Website

2011-07-02T11:49:00.000-07:00

As you have noticed there is not much activity around here this season.
I am figuring out what this page would be like and what should be on here.
So please stay tuned!

Let's go!

2011-05-13T12:07:00.000-07:00

Finally ready to go.

Flying to Oklahoma city tomorrow! (may 14)

While the NAM/GFS weather models don't look good for the first couple of days, i think the second half of the week could be very interesting, let's wait and see.

Ttyl!

Less then 2 weeks to go!

2011-05-04T07:51:00.001-07:00

Chase is on between may 14 and june 11.
I'll keep you posted!

2010 highlight Campo Colorado

2011-04-04T05:00:00.000-07:00

2011 Season 9 Episode 1

2011-01-28T06:56:00.000-08:00

Ook in 2011 zijn we weer van de partij!

Eind mei begin juni zal er weer gechased worden.

Nu eerst weer een bezoek aan de Storm Chaser Conference in Denver.

Memorial day!

2010-06-03T19:47:00.000-07:00

Vandaag was de kans op tornado's maar 2 procent.
Toch besloten we van Wichita Kansas naar het westen te rijden, richting het zuid oostelijke puntje van Colorado.
Dat er een supercell kon ontstaan was wel duidelijk, maar dat het zo een dikke vette tornado zou opleveren hadden we niet verwacht..
Waarschijnlijk omdat mijn moeder jarig was op die dag :-) thanks mum.
We waren de supercell ongeveer een half uur aan het volgen, en ging er steeds beter uitzien.
Na een paar keer van plaats veranderd te zijn ivm golfballen hagel werd de donut in the wallcloud steeds scherper.
Na een paar minuten kwam er een dikke funnel naar beneden en binnen no time had de tornado de grond bereikt.
Deze tornado was ongeveer een kwartier aan de grond, waarna er nog tot 2 keer een tornado werd gevormd, deze worden dus als apparte tornado's geteld.
Dit was met recht memorial day.
De tornado teller staat op 4.

Wat zeiden we tegen een andere chaser via de telefoon die net de avond ervoor was vertrokken..............?.
Gelukkig hebben we de foto's nog

Non chase days

2010-06-03T18:54:00.000-07:00

Na een aantal chase dagen op rij in de Texas panhandle, Oklahoma panhandle en oost Colorado zijn we naar Denver gereden.
In het Coors field stadion speelde de Colorado Rockies tegen de Arizona Diamond backs, jaja dat verzin je niet.

De rockies sloegen en 3 homeruns op een rij en wonnen de westrijd!

Daarna nog wat rondgehangen in downtown Denver, eten enzo.

De volgende dag zijn we naar Boulder gegaan, een stadje aan de voet van de bergen wat een beetje europees overkomt.
Daar samen met Josh een pittige mountainbike tocht gereden.
Uphill met wind tegen en 30 graden is best zwaar........... gelukkig was het terug andersom, en konden we hard naar beneden sjeezen.

1 hamburger eraf gefietst, nou die andere 30 nog .

mooie chasedagen met een super sunset

2010-05-24T22:11:00.000-07:00

De afgelopen 2 dagen hebben we gechased in de buurt van Guymon OK en Garden City KS.
In totaal 6 supercellen onderschept en tot 2 keer toe een uur lang achter een roterende wallcloud aangereden.
Tijdens de avond kwam de mamatus(wolksoort) en de bliksemshow goed opgang.
De rest van de avond hebben we hier flink wat foto's staan maken.
De muggenbeetteller staat na 2 dagen op 10.

Geen stormchasen, maar natuur, .............of toch?????

2010-05-17T22:54:00.000-07:00

The Big Bend, het national park waar we al drie jaar over zeggen dat we daar toch echt een keer heen moeten. Maar het ligt in het zuidelijkste puntje van Texas en is dus meestal te ver verwijderd van eventuele kans gebieden voor stormontwikkeling. Maar nu ging het dan toch echt gebeuren, we waren al vroeg in de ochtend op weg, want de rit zou weer lang zijn. Het laatste dorpje, Marathon werd onze overnachting plek. Vanaf hier was het nog ongeveer anderhalf uur rijden naar de ingang van het park. Het park zelf is ongeveer net zo groot als heel Nederland. Dus vooraf hebben we in het restaurant van het park de map van het park goed bestudeerd en besloten dat we een wandelroute zouden doen die afdaalde naar de Rio Grande en verder op enkele uitkijk plekken zouden stoppen. Echt lekker Amerikaans een park doen dus! De rit naar de wandelroute koste ons al een uur, dus je snapt, het kon ook echt niet anders in een dagje. Daarnaast was het 100 graden Fahrenheit, dat is dus ongeveer 38 graden, voor ons koude kikkerlanders best warm om in berg te klimmen en dalen!
Maar het was zeker de moeite en het zweet waard. Bij het maken van dit verslag was het heel lastig om uit al die prachtige plaatjes er een paar te kiezen;

De wandelroute was een one way route van ongeveer een uur en verliep met een aantal stukken flink klimmen en afdalingen. Onderweg kwamen we nog een paar kleedjes met koperen beestjes, wandelstokken en geknoopte armbandjes tegen; dit wordt daar in de ochtend neergezet door Mexicanen die met een bootje over roeien en in de avond hun potje met geld weer komen ophalen. We waren ook gewaarschuwd voor eventuele drugsrunners en ander gespuis. Het park is naast een prachtig natuurgebied, een van de routes waar Mexicanen illegaal de USA willen binnen komen en een drugs smokkelroute. Dat merkten we ook onderweg; er is een douanepost die met veel militair vertoon en drugshonden alle passanten uit het park aanhouden. We moesten zelfs ons paspoort laten zien en een kort verhoor ondergaan!

Nadat we zwaar onder de indruk van de rivier, het landschap, en met een erg verhoogde hartslag weer terug bij de auto waren, zijn we nog op verschillende outlooks wezen kijken.
Ook hier enorm mooie dingen gezien. En weer zo lastig om te kiezen welke er nu hier in dit verslag mag. Maar toch een keuze gemaakt;

Al met al een adembenemend landschap wat van bijna woestijnlandschap over ging in groen met rotsen.

Aan het einde van de middag gingen er wolken ontstaan, dat gaf mij de kans om nu eindelijk eens op mijn gemak een time-laps te filmen. Tot onze blijdschap werden de wolken goeie cellen, natuurlijk zonder de rotatie die nodig is om een tornado te verwachten, maar wel van wolk tot supercel! De laatste paar uur in het park zijn we dan ook aan het chasen geweest. Nog nooit hadden we een combinatie van twee; Prachtige natuur met indrukwekkende luchten erboven!
Echt een bof van de bovenste plank.

Met de radar aan, om grote hagelbuien te ontwijken zijn we naar het hotel gereden. En daar wachtte ons de volgende verassing;Een prachtig Mexicaans aandoende pueblo, met een grote buiten openhaard waarin voor de gasten een vuur werd aangestoken! Tot laat in de avond hebben we met twee Amerikaanse jongens zitten kletsen bij een heerlijk ruikend vuurtje.

Toen we naar bed gingen vonden we op het nachtkastje twee setjes oordopjes.........vroeg in de ochtend bleek waarom, net achter de ingang van het park lag en spoorwegovergang. En Amtrak bij overgangen................ Peet snurkte er lekker doorheen, en ik vond het eigelijk wel leuk, dat herkenbare geluid liggend in mijn bedje. Gelukkig, in zo"n klein dorpje komt maar eens in de paar uur een trein langs!

In de ochtend bleek dat we onder ons afdakje een vogelnestje met jonkies hadden. De ouders vlogen af en aan in het lekkere ochtend zonnetje. Een heerlijke start van de dag, kopje koffie, een mooie plek, buitenzit-temperatuur en lieve kleine vogeltjes.

Nadat Peter de kaarten weer bestudeerd had, bleek dat het chasen voor mij over is. Dus alle lezers die dit lezen voor verslagen van tornado's en supercellen........jullie kunnen vanaf 21 mei weer inschakelen. Peter verzorgt samen met Brain Barnes nog drie weken chasetours en zal dan nog een en ander neerschrijven. Voor de anderen;

Het is nog niet klaar. Tot woensdag zijn we op weg terug naar Dallas, met onderweg een prachtige route langs natuurparken en bijzondere plekjes.

Er was eens (g)een Fort,,,,

2010-05-17T20:55:00.000-07:00

Zaterdag zijn we naar Fort Stockton gereden. Een rit van ongeveer drie uur, dat viel dus mee deze keer. In deze omgeving is de kans het grootst dat er nog iets gaat gebeuren in de lucht. Maar in de loop van de dag blijkt wederom dat er een lange lijn van wolken ontstaat, dus geen kans op mooie celontwikkeling. Maar de reisgids leert ons dat Ford Stockton een historisch dorpje is, Er is een oud fort en een museum. In het dorpje aangekomen gaan we op zoek naar dit oude fort. We volgen de bordjes, maar vinden niks. Na nog een paar keer goed rondkijken blijken we het fort zelf te moeten bedenken; er is een groot leeg grasveld met een bord aan de kant. Op het bord staat aangegeven wat vroeger, waar heeft gestaan. Er staat een piepklein gebouwtje aan de zijkant, dit is het museum. Maar helaas is dat gesloten.
Om de hoek is ook nog een ander huis, dit is een museum over een mevrouw die blijkbaar vroeger iets belangrijks in de stad is geweest. Maar ook dit is gesloten. Het huis en het oude gerechtsgebouw in de stad zijn echter wel erg mooi om te zien.

Het oude gerechtsgebouw

Ook hadden we gelezen dat hier "World's Largest Road Runner" woonde. Die bleek op een kruispunt van twee highway's te staan. Een heus standbeeld. En groot was hij zeker. meer dan 5 meter hoog!

Het dorpje zelf had een kleine ouderwetse straat die, naast was vervallen en leegstaande winkels, ook hele leuke authentieke winkeltjes had. Leuk om daar nog even rond te lopen en plaatjes te schieten.
In het hotel aangekomen zijn we weer moe maar voldaan in ons bed gerold om de volgende dag door te reizen naar Big Bend, National Park.

Soepzooitje

2010-05-15T08:54:00.000-07:00

We hebben ons verslapen, jawel ook op vakantie kan je je verslapen. We hadden in de planning om om half 8 in de auto te zitten. Maar werden tegen half tien wakker.....
Maar wat een nacht hebben we gehad; Tegen half een kwam de eerste onweer voorbij. Net in slaap werden we allebei wakker van de hevige donderslagen die het bed deden trillen. Daarna om drie uur kwam het volgende gebied over en rond vijven weer wakker getrilt. Al met al, na al die lange autoritten en zo'n nacht kan je beter maar even uitslapen!
Ons vertrek ging gepaard met regen en kou. Eigelijk hebben we tot vijf uur in de middag aan een stuk in de regen, mist en onweer gereden. We waren toch iets te laat om aan de goede kant van de cellen te komen en dus reden we regelmatig door de prut van een cel. Om vijf uur kregen we voor het eerst zicht op een formatie. Maar heel langgerekt, en niets geïsoleerd. Er zat ook totaal geen rotatie in de cellen en doordat het zo'n soepzooitje aan elkaar vast was, kon geen enkele cel zich goed ontwikkelen.

Om half zeven zijn we afgezwaaid, er kwam nog zwaar onweer achter ons aan, en dus hebben we vlakbij een hotel gezocht; San Angelo, Texas. En om 8 uur zaten we aan de bar van het Texas Roadhouse.

Leuk zitten kletsen aan de bar. Na het bestellen van een margarita on the rocks kwam er een vissenkom op de bar te staan.....Peet heeft er nog een plaatje van geschoten, maar helaas kunnen we die niet plaatsen omdat hij op zijn telefoon zit. Na een super lekkere maaltijd zijn we in het hotel allebei omgerold en als een blok in slaap gevallen. ( na een vissenkom geen enkel probleem met donderslagen gehad.....)!
Vandaag rustiger aan, we rijden vanaf hier iets zuidelijker Texas in. De verwachtingen zien er niet zo best uit. De kans dat het weer soep in de lucht wordt is hel groot, maar we wagen het erop!

Bijtanken in Turner Falls

2010-05-13T21:10:00.000-07:00

Heerlijk een dagje rust!
Na lekker langzaam opstarten en een ontbijt bij Denny's zijn we naar Turner Falls gereden. Dit natuurgebied is een prive park, er is een prachtig bos waar een regenrivier doorheen loopt met verschillende meren en watervallen. We zijn eerst via uitgesleten,drooggevallen waterstromen door het bos naar de rand van de grote stroom, diep in het dal, geklauterd. Het uitzicht was hier heel mooi en het was ook erg leuk om via gekke paadjes kruipend en sluipend ons een weg te banen.

Ook zijn we naar het oude kasteel geklommen. Dit is door een of andere rijke pief in 1830 gebouwd van stenen uit de omgeving. Het was een zomerhuis, gebouwd in een oud engelse stijl. Met al die steile en half vervallen stenen trappetjes een hele onderneming. Maar wel mooi

Daarna zijn we nog twee korte trails gaan lopen. Ook hier prachtige vergezichten en een mooi uitzicht op de rivier. Helemaal beneden in het dal is de laatste waterval. Hier hebben ze een klein zwemparadijsje aangelegd. Aan de bekende picknick tafels, die altijd aanwezig zijn in natuurgebieden, hebben we een zeer late lunch gegeten die we onderweg bij de subway al hadden gekocht. Daar zitten genieten van kardinaal vogeltjes die per se niet op de foto wilde, en het kabbelende water. Na het eten nog een stukje wezen wandelen en met de auto de camping van het park bekeken. Die lag helemaal bovenin het gebied. Dat gaf een uitzicht van kilometers ver natuurgebied.
Op weg uit het park zagen we nog drie hertjes. Ook deze waren niet van plan om te worden vastgelegd. Maar een had ineens hoge nood en die kon ik dus nog mooi poepend vastleggen!
Het was weer een prachtige dag! En we hebben ons opgeladen voor de dag van morgen:
5 uur rijden van Oklahoma naar Texas. We hopen rond vier uur op locatie te zijn en direct een cel op te kunnen pikken. Het ziet er niet naar uit dat er tornado ontwikkeling zal zijn. Maar we rekenen wel op een mooie supercel. En dat geeft mooie fotoshoots!

Busted!

2010-05-13T10:41:00.000-07:00

Vandaag ongeveer 600 kilometer gereden, drie cellen achtervolgd en uiteindelijk weer in OKC aangekomen! Helaas heeft geen van de cellen waar wij op zaten een tornado geproduceerd, Wel van een cel het hele ontstaan van de supercel kunnen volgen. Dat blijft toch een wonder der natuur in de lucht. In het wolkendek boven je draait alles en het lijkt alsof er een pannetje op het vuur staat over te koken maar dan omgekeerd boven je hoofd. De laatste cel probeerde een aantal keer een wallcloud te maken. Ook waren er duidelijke kleine funnels zichtbeer. Maar het zette niet door.

Er zijn twee tornado's gerapporteerd. Een daarvan had binnen ons bereik gelegen. Maar peet had op een andere plek gegokt. Er is vanaf het middaguur een lange lijn met regen en onweer cellen ontstaan. Het gebied besloeg een afstand van meer dan vijf uur rijden heen en weer. En in zo'n lijn weet je nooit precies welke cel het tot supercel maakt. Een lastige dag om de locatie te bepalen. Maar al met al toch een mooie dag geweest. Na het donker zijn we achter een grote cel aangereden die over de I-40 trok. Met een prachtig onweer voor ons uit zijn we op ons gemak naar OKC gereden.

Hemelvaartsdag is rustig. Er zijn wel wat voorspellingen, maar het is niet echt de moeite en te ver weg. We houden dus een dagje rust. Als het niet te hard regent gaan we naar Turner falls, anders gewoon een lekker uitrustdagje in en om het hotel. Iedere dag rond de 500 kilometer rijden en hard werken achter de PC is best vermoeiend!

Moe maar voldaan!

2010-05-11T21:35:00.000-07:00

Vandaag weer een prachtige dag gehad. In de ochtend vanuit OKC vertrokken. Tegen half twaalf waren we in Seiling, Oklahoma. Volgens Peet de plek waar het tegen vijf of zes uur los zou gaan. Maar je snapt, zo vroeg al ter plekke zijn maakt dat je veels te veel tijd hebt om te gaan twijfelen. Zeker als ja ziet dat het hele circus aan chasers veel meer naar het zuiden is gereden. Dus zijn we gaan rond rijden, zuid, noord toch weer een beetje zuid om uiteindelijk om half zeven in Seiling achter een beginnende supercel aan te rijden. Doordat we tijdens de chase nog geen beeld hadden van de trekrichting van de cel zijn we net te ver naar het oosten afgeweken. Maar we hebben hem toch in kunnen halen!
Het hele circus, er zijn meer dan 50 chasers aan het rondrijden en dan daarnaast nog het hele team van Vortex2 en de Discovery beroemdheden, zat ver beneden ons. Maar ook zij haalde de cel nog in.
Met heel voorzichtig rijden langs de auto's die gewoon op de vluchtstrook of half in de berm gezet worden op een weg waar 120 per uur gereden wordt, hebben we uiteindelijk een prachtige uitkijkplek gevonden op een boeren zijweggetje. En daar weer prachtige prachtige plaatjes kunnen schieten;

Toen het echt donker werd zijn we langzaam achter de storm aan gereden, de enige stad met hotels in de buurt lag op het pad van de storm. Een hele karavaan van achterlichten en koplampen reed Woodward binnen. We hadden geluk dat wij maar een kamer nodig hadden, het hel hotel zit vol met chasers! Het zijn voornamelijk teams die uit meer dan vijf man bestaan, het hotel zat dus snel vol. Maar wij hadden de laatste kamer,Dat het slot van de deur niet werkt en we dus na het halen van wat eten een naar knoflook stinkende Chineese mevrouw onze kamer moesten laten opendoen weegt zeker niet op tegen nog uren rijden naar de volgende stad met hotels!

Dus nu........kussen, slapen en kijken wat de dag van morgen ons weer brengt!

Een Nascar tornado......maar wel gezien!!

2010-05-10T20:45:00.000-07:00

Wat een dag, een hele dag in dikke mist van OKC tot aan Arkansas City Kansas. Ook de temperatuur was echt kil. Je zou dus denken dat dit geen dag voor tornado's was. Maar niets is minder waar! De polo's speciaal voor ons gemaakt door collega Pieterke brengen ons geluk! We hebben onze eerste tornado gezien en zijn zonder zelfs maar een hagelsteen aan het chasen geweest!
In Oklahoma is een outbreak geweest, veel schade en niet minder dan vijf doden. Ook op de snelweg daar een vreselijke rommel en gewonden door tornado's. Op tv zagen we een video van een chaser op de snelweg bij OKC, Drie tornado's die tegelijkertijd naar beneden vallen, midden op de snelweg achter de auto van de chaser. En als je dan bedenkt dat de snelheid van de storm meer dan 50 mijl per uur was.......gekkenhuis en heel eng!

Gelukkig hadden wij het iets rustiger. Rond half twaalf in de ochtend waren wij in Blackwell, Oklahoma. Na een rondrit van ongeveer drie uur waren we daar weer in de buurt aangeland. Tijdens dat rondje hebben we nog een stop gemaakt bij een leegstaand huis. Ik heb geprobeerd binnen te komen, maar het gras bij de woning stond te hoog en te dicht met al die slangen is dat dan geen goed idee.

Rond vijf uur reden we op de highway 177, de storm moest voor ons zijn. Maar de mist was nog steeds rond ons en er was geen zicht op een wall-cloud of base. Af en toe zag je een kleine scud cloud, maar meer niet. Peet had ons echter toch op de juiste plek gereden, om iets na vijf trok de lucht heel even open en onthulde een prachtige witte cone, die nog geen minuut te zien was. De spelt in de hooiberg gevonden! We zijn terug gereden richting Oklahoma. Onderweg nog in Guthrie in een rib house gegeten en om ongeveer half negen in Oklahoma gearriveerd. Daar weer met verbazing gekeken naar hoe mensen hier alle waarschuwingen op tv,radio en noaa weather radio negeren. Mensen die gewoon gezellig van het werk naar huis gaan rijden terwijl alle zenders aangeven dat men het komende kwartier zeker niet de weg op moet, mensen die boodschappen gaan doen terwijl er waarschuwingen uit gaan.........het is echt ongelofelijk en de resultaten zijn dan in de avond op tv te zien; ongevallen op de snelweg, reddingsacties bij supermarkten, enz enz...
Maar het was wel een ongewoon hevige outbreak, 32 tornado's gerapporteerd op een dag.......Heftig!

The Dutchaser; forecasten in de ochtend!

We zijn er weer!

2010-05-09T18:03:00.000-07:00

Zoals ik verwacht had, in de nacht voordat wij in de ochtend vertrokken was de vulcaan in Ijsland weer heviger as gaan spuwen. Voor ons betekende dit gelukkig alleen een verlenging van de vlucht met bijna twee uur. Maar het gaf ons wel en prachtig uitzicht op de fjorden in Noorwegen en de ijszee bij groenland en dat was echt genieten!
Na ruim elf uur in de lucht te hebben gehangen mochten we, na nog een uurtje in de rij, eindelijk voet zetten op Texaans grondgebied. Na ons bezoek aan de wal-mart was het echt heerlijk om het hoofd in een kussen te kunnen leggen en de ogen te sluiten.

De volgende dag in de auto op weg naar OKcity. Het was een beetje thuiskomen, na het lege land van Texas weer de heerlijke bossen en lichte glooingen van Oklahoma binnen te rijden. Na drie uurtjes waren we in het vaste hotel langs de beste Denny's! Deze dag hebben we gebruikt om de boodschappenlijstjes af te werken;
Northface wandelschoenen, ipad 3g, groothoeklens, en de benodigde koek en zopie.
In onze zoektocht werden we via Google naar de meest rare en afgelegen winkel plaza's gestuurd. In de Outer Limits dachten we een kans te hebben om onze North face schoenen te vinden. Toen we aankwamen stonden er allerlei mensen voor de deur te wachten, na enkele minuten kwam er een klein chinees mannetje aan en ging de deur van het slot. Natuurlijk wisten we allang dat dit niet helemaal klopte, maar de nieuwsgierigheid won het. Het bleek een piepkleine ruimte te zijn waar waterpijpen, hasjpijpjes, lange vloetjes enz enz verkocht werd. De luitjes die voor de deur hadden gehangen betaalden wel, maar ik heb niet gezien wat ze dan kochten. Het zou mij niet verbazen als hier onder de toonbank gewoon wiet en hasj verkocht werd! We zijn op meerdere rare plekken uitgekomen, hebben een nieuw gedeelte van Oklalhoma city ontdekt namelijk de haven, en hebben helaas alleen onze schoenen gevonden! De I pads zijn compleet uitverkocht...........je mag je inschrijven dan ben je na ongeveer 7 werkdagen aan de beurt op de wachtlijst!!!!
Crisis??? welke crisis??

Morgen is er een moderate risk! Dus vanavond een beetje vroeg in bed en morgenochtend gaat het dan eindelijk echt beginnen. We rijden een stukje noordelijk in Oklahoma, en dan is het afwachten of er losse cellen ontstaan en of ze niet te snel gaan om bij te kunnen houden. Maar het ziet er mooi uit!

Geduld

2010-02-01T14:29:00.000-08:00

Nog even geduld, 8 mei gaan we er weer tegen aan!